DE DRAAD GEVONDEN: MOUNTAINBIKERS FRANK EN FRANS
Uit de contactadvertenties die lezers in onze rubriek De Draad Kwijt plaatsen ontstaan soms de leukste matches. Zoals de match tussen Frans van Puijenbroek (77) en Frank Driessen (66): Mountainbiker Frank zocht een andere mountainbiker om samen mee te fietsen en plaatste een advertentie. Daar kwam Frans op af. Sinds die tijd fietsen ze regelmatig door het Brabantse land.
Tekst en fotografie: Hans Peters
Frank verhuisde drie jaar geleden van Utrecht naar Udenhout. Daar was hij een fervent mountainbiker. Samen met een groepje mountainbikers fietste hij over de mountainbike trail op de Utrechtse Heuvelrug, maar ook over die van natuurgebied De Hoge en Lage Vuursche. Sinds hij in Udenhout woont, volgt hij de trail door de Loonse- en Drunense Duinen. Frank: “In mijn uppie, weliswaar, ik kende hier geen andere fietsers. Maar samen fietsen is gezelliger dan alleen, én veiliger. Dus plaatste ik een advertentie in De Draad.”
Meteen een klik
Afgelopen oktober nam Frans contact met hem op. Frans: “We hadden meteen een klik en zijn ook meteen gestart. Elke maandag fietsen we de trail vanuit Loon op Zand, langs restaurants De Roestelberg en Bosch en Duin naar ons eindpunt: De Rustende Jager. Toch al snel zo’n 30 kilometer.”
Ze delen hun gemeenschappelijke passie voor mountainbiken. Frank: “Heerlijk fietsen door de natuur. In het voorjaar ruikt het dennenbos zo lekker.” Frans: “Klopt, maar de sport vergt ook technische behendigheid en aandacht. Met al die heuveltjes op en af moet je goed kunnen sturen.
Veiligheid boven alles
Het is dan ook altijd beter samen te fietsen, vanwege de veiligheid. Ik fietste een keer alleen door de duinen en sloeg in het rulle zand over de kop. Kreeg het stuur in mijn ribbenkast en brak drie ribben. Toch stapte ik op de fiets, reed naar huis en pakte de auto naar het ziekenhuis.”
Frank – vol bewondering. “Hij is een bikkel. Ook al verrekte hij van de pijn. Er had iemand bij moeten zijn. Eigenlijk is het onverantwoord om alleen te fietsen. Ik voel me vanwege mijn longcovid ook niet altijd even fit. In dat geval fietsen we een kortere route.
Elkaar scherp houden
” Frans haakt daarop in: “Ik zeg altijd ‘jij rijdt jouw tempo en gaat je niet kapot rijden, daar schiet niemand iets mee op’, bovendien, ik heb ook niet altijd energie, je moet jezelf soms een schop onder de kont geven. Wanneer je eenmaal op de fiets zit, komt de zin vanzelf.
” Frank: “We zijn elkaars stimulans. Zonder Frans zou ik veel minder fietsen. Je maakt toch samen die afspraak.” Frans: “En als het niet gaat, stoppen we. Bij een rustpunt. Of we gaan naar huis. Ik hou hem in de gaten, hij houdt mij in de gaten.”
Meer dan alleen fietsen
“Dat valt niet altijd mee,” lacht Frank, “Hij is elf jaar ouder dan ik, maar fietst mij eruit. Hij rijdt moeiteloos de heuvels op en af en is al snel uit het zicht verdwenen.” Frans sluit af: “Ik weet dat hij er is, hoor. Het is geven en nemen. Net als in elke opbloeiende vriendschap. Want zo kun je ons contact wel kenschetsen.”